بررسی تکامل پیشرانه V12 فراری

بررسی تکامل پیشرانه V12 فراری

خودروسازان مختلف معمولاً پیشرانه‌های خاصی دارند که در تاریخ به بخشی از هویت آن برند بدل می‌شوند. از پیشرانه‌های سری LS شورولت تا قلب‌های شش سیلندر خطی هواخنک پورشه، شش سیلندر ب‌ام‌و و V12 لامبورگینی همگی اسطوره‌هایی مهم هستند. در این بین همواره نام فراری با پیشرانه‌های V12 عجین شده است. با آن که این خودروساز در طول تاریخ از پیشرانه‌های V8 و V6 در محصولات خیابانی و از پیشرانه‌های V10 و حتی 4 سیلندر خطی در خودروهای مسابقه‌ای نیز استفاده کرده، اما بیشتر محصولات افسانه‌ای و مهم آن به یک قلب تپنده 12 سیلندر خورجینی مجهز بوده‌اند. «باما» باشید تا نگاهی گذرا به تکامل این پیشرانه‌ها در تاریخ هفتاد و دو ساله فراری داشته باشیم.

  • 1899

    V12 پیش از فراری

    برای اولین بار پیشرانه V12 توسط ویلهم دایملر طراحی و ساخته شد. این نوع پیشرانه به دلیل صدای جذاب، لرزش کم، تعادل بالا و توان مناسب در هواپیماها، قایق‌های موتوری و بعضاً خودروهای گرانقیمت و مسابقه‌ای استفاده می‌شد. پورشه، هیسپانو سوئیزا، رنو، سانبیم و میباخ هر یک V12 خود را داشتند.

  • 1947

    اولین تپش‌ها

    انزو فراری که تیمش با حمایت آلفارومئو در دوران پیش از جنگ به مقام‌های متعددی دست یافت، شرکت خودش را تاسیس کرد. اولین محصولش با نام 125S از یک پیشرانه 1.5 لیتری V12 بهره می‌جست که توسط کولومبو طراحی و ساخته شده بود. این پیشرانه 24 سوپاپه با زاویه 60 درجه، سرآغاز V12 های فراری بود.

  • 1950

    دومین V12

    فراری برای مدتی مدید از پیشرانه طراحی شده توسط کولومبو در خودروهای خیابانی و مسابقه‌ای استفاده می‌کرد. با این حال پیشرانه جدیدی نیز توسط لامپردی برای خودروهای مسابقه‌ای طراحی شد. این پیشرانه 24 سوپاپه در انواع 2.7 تا 4.5 لیتری برای مدل‌های مختلفی استفاده شد و مقام‌های متعددی نصیب فراری کرد. اولین قهرمانی فراری در فرمول یک با همین پیشرانه به دست آمد.

  • 1973

    تخت دوازده‌تایی

    پس از مدت‌ها توسعه پیشرانه کولومبو توسط مهندسانی همانند فورگیری، فراری تصمیم گرفت انقلابی جدید به راه بیندازد و برای پایین‌آوردن هر چه بیشتر مرکز ثقل، یک پیشرانه V12 با زاویه 180 درجه بسازد که در حقیقت تخت محسوب می‌شد. آنجلیس و بلی اولین نمونه خیابانی را در سال 1973 برای مدل جدید BB ساختند. در دهه هشتاد این پیشرانه با تغییراتی به تستاروسا به ارث رسید.

  • 1976

    موفقیت تخت‌ها

    با آن که مائورو فورگیری در سال 1964 برای اولین بار پیشرانه مسابقه‌ای تخت را برای فراری طراحی کرده بود، اما این پیشرانه 312T2 نصب شده روی خودروی نیکی لائودای قهرمان است که اوج شکوه 12 سیلندرهای تخت فراری محسوب می‌شود. حرف T در نام خودرو نشان از قرارگیری عرضی جعبه‌دنده دارد.

  • 1992

    از شش به دوازده

    از اواخر دهه هشتاد، فراری تصمیم گرفت تا ایده پیشرانه تخت را کنار بگذارد و برای همین برپایه پیشرانه V6 دینو که در دهه شصت طراحی شده بود، یک پیشرانه 5.5 لیتری با زاویه 65 درجه و 48 سوپاپ ساخت تا در مدل‌هایی نظیر 456 و 550 مارانلو مورد استفاده قرار گیرد. بعدها این پیشرانه با تغییراتی به فراری 612 نیز به ارث رسید.

  • 2003

    آخرین V12 سنتی

    در سال 2003 پیشرانه F140 برای مدل جاودانه انزو طراحی و ساخته شد. این پیشرانه 6 لیتری 12 سیلندر با تغییراتی تاکنون در خط تولید مانده است. به نظر بسیاری، این پیشرانه آخرین نمونه سنتی و تنفس طبیعی V12های فراری خواهد بود. اکنون مدل‌های GTC4Lusso و 812Superfast نیز از آن بهره می‌برند.

     

  • 2014

    V12 پاک

    سوپراسپرت جدید فراری به مناسبت هفتادمین سالگرد تاسیس این خودروساز با نام لافراری با نوع جدیدی از پیشرانه F140 روانه بازار شد. این پیشرانه اولین نمونه تولیدی هیبریدی فراری است که قدرت آن به مدد موتور الکتریکی، به مرز 1000 اسب‌بخار رسیده است. لافراری در کنار مکلارن P1 و پورشه 918 اسپایدر، پرچمداران ابرخودروهای مدرن هستند.

     

  • 2019

    آینده مبهم

    پیشرانه F140 هنوز هم درخشش خاص خود را دارد و با تغییرات، بدون استفاده از هرگونه سیستم پرخوران، استاندرادهای آلایندگی را گذارنده و به محصولات امروز فراری رسیده. همین پیشرانه است که مدل 812Superfast را یک سر و گردن از رقبایی همانند استون‌مارتین DBS بالاتر نگه داشته است.

نویسنده : حامد معتمدی
منبع: carmagazine.co.uk