ملاقات با تویوتا کرولا کراس هیبرید

کرولا کراس. ترکیب دو کلیدواژه معروف در فرهنگ خودرویی. یکی پرفروش‌ترین خودروی در حال تولید دنیا و دیگری پرتقاضاترین کلاس خودرویی دنیا. تویوتا این ترکیب برنده را پُلی برای اتصال 2 دنیای رنگارنگ سدان‌ها و شاسی‌بلندهای خودش معرفی کرد.

این ششمین سال پیاپی است که با اختلاف بزرگ‌ترین خودروساز دنیا می‌شود. تویوتا را می‌گوییم. این رکورد فقط مربوط به ساخت محصولات با کیفیت بالا و با قیمت مناسب نیست. 11.3 میلیون دستگاه در یک سال، حکایت از تسلط عمیق ژاپنی‌ها بر بازار دنیا دارد. حالا دیگر کاملاً مشخص شده که تویوتا استاد فهمیدن این قضیه است، که چه خودرویی در چه کلاسی برای چه بازاری و در چه زمانی مناسب است. کرولا کراس، زاییده همین طرز تفکر بود. محصولی که سال 2020 رونمایی شد.

این خودرو وارث خواص کاربردی یک سدان شهری با قد و قواره بزرگ‌تر بود. محصولی که از نظر کلاس طراحی در فضای بین C-HR و RAV4 قرار می‌گیرد. با اینکه کرولا کراس در بازارهای بزرگی مثل آمریکا، ژاپن و خود چین هم عرضه می‌شود، ولی هدف اصلی آن، نقش‌آفرینی در قامت یک کراس‌اور میان‌رده برای بازارهایی بود که در آن تمایل به خودروهای اقتصادی بیشتر است. مثل مراکش، تایلند، تایوان، مالزی، بنگلادش، فیلیپین، میانمار، کنیا و آفریقای جنوبی. این اواخر هم به هزار ضرب و زور، ایران هم به لیست بازارهای آن اضافه شد.

هدف از طراحی این خودرو دقیقاً همان چیزی است که به نظر می‌رسد. کرولا کراس برخلاف برخی رقبا آمده تا خیلی زود «قدیمی» به نظر نرسد. یک استراتژی دقیق و حساب‌شده که عمداً با طراحی «کم‌ریسک» متولد شده. بله این یک حقیقت است، که تویوتا نمی‌خواسته یک کراس‌اور چشم‌گیر یا آینده‌نگر بسازد. ژاپنی‌ها واقعاً می‌خواستند خودرویی طراحی کنند که یک دهه بعد هم آزاردهنده یا دِمُده به نظر نرسد. حالا متوجه شدید چرا گرافیک کرولا کراس محافظه‌کارانه‌تر از C-HR و حتی نسل‌های جدید خود کرولاست؟

با این حال، یکی از نکات جالبی که اینجا می‌بینیم، طراحی گلگیرها است. فلاپ‌های پلاستیکی اطراف گلگیرها نیامده‌اند تا فقط نقش تزئینی داشته باشند. این پلاستیک‌های ظاهراً معمولی طوری طراحی شده‌اند که از نظر بصری ارتفاع بدنه را کمتر از چیزی که هست، نشان دهند. یکی از آن ترفندهای مهندسی تا خودرو بیش از حد «جعبه‌ای» دیده نشود.

با تمام این توضیحات، چهره‌اش آنطوری که انتظار داشتیم ساده و بی‌شیله‌پیله نیست. یک جسارت ملایمی دارد. چراغ‌های بزرگ که با حرکت به سمت جلوپنجره باریک‌تر می‌شوند، ایده‌ای است که کم‌کم دارد بین کراس‌اورها جا می‌افتد. حس و حال، حس و حال سنگین و رنگین با کمی چاشنی جوان‌گرایی است؛ همین و بس.

اما راستش اوضاع در نمای پشتی اصلاً خوب نیست. آنچه می‌بینیم با تمام آنچه گفتیم در تضاد است. چراغ‌های پشتی کرولا کراس نمی‌تواند با عبارت «محافظه‌کاری» توصیف شود. واقعاً اینجا زیادی همه‌چیز ساده است. حتی معمولی هم نیست. بهتر است بگوییم اینجا تویوتا رفتارش خیلی قدیمی است. ولی حداقل اینقدر استقلال در طراحی داشته که سراغ این سبک جدید چراغ‌های متصل به هم نرود که زمین و زمان از آن استفاده می‌کنند.

این سادگی افراطی را می‌توان درون کابین هم مشاهده کرد. انگار عمداً طراحش خواسته هیچ چیز خاصی وجود نداشته باشد. یک چیزهایی بیش از حد ابتدایی در نظر گرفته شده‌اند. مثل دسته‌دنده و حتی دستگیره داخلی درها؛ اما انصافاً یک منطق هماهنگ و یکپارچه در این فضا دیده می‌شود. چیزی که باعث می‌شود الگوهای سنتی قابل‌تحمل باشند.

کاتالوگ این خودرو نمی‌تواند تعداد صفحات زیادی داشته باشد. چون عملاً آپشن‌های خاصی در این محصول دیده نمی‌شود. نباید هم باشد. این مدل با هدف درگیری با رقبای چینی وارد میدان نشده. آمده تا تجربه سواری با یک ژاپنی باکیفیت اقتصادی را فراهم کند. به همین دلیل است که واردکننده‌ها نمی‌توانستند خیلی روی عرضه نسخه فول‌آپشن مایه بگذارند؛ اما این به معنی لخت بودن کرولا کراس نیست. کروز کنترل هوشمند، کنترل ایستایی در سربالایی، 4 حالت رانندگی، رادار تغییر لاین، رادار ماندن در لاین، رادار تصادف جلو و حتی رادارهای تابلو خوان و حرکت در ترافیک را به‌صورت استاندارد دارد.

ولی خُب بعضی آپشن‌های مشتری‌پسندی مثل چراغ LED جلو، دوربین 360 درجه، تنظیم برقی صندلی‌ها، صندوق برقی، شارژر وایرلس، کلاستر بزرگ 12.3 اینچی (به‌جای 7 اینچی)، روکش چرم فرمان، آینه تاشو برقی، سقف پانوراما و چیزهای دیگر ممکن است در این خودرو دیده نشوند.

به این چیزی که الان می‌گوییم دقت کنید. بعضی از این آپشن‌هایی که در کرولا کراس وجود ندارند را می‌توانید در نمایندگی‌های رسمی تویوتا به صورت کارخانه‌ای نصب کنید. گفتیم که بعضی از این آپشن‌ها. مثل چراغ‌های LED جلو با چراغ LED نور روز، چراغ مه‌شکن جلو، سنسورهای پارک جلو و عقب، دوربین 360 درجه، رادار نقطه کور، صندوق برقی، تریم چرم کابین، آینه تاشو برقی و البته رادار نقطه کور.

طراحی‌اش زیادی ساده است، قبول. آپشن‌هایش چنگی به دل نمی‌زنند، قبول. ولی حرف این ژاپنی اصلاً این چیزها نیست. پادشاه تولید و فروش خودروهای هیبریدی در دنیا، بهتر از هر کس دیگری می‌داند که چطور یک قوای محرکه ترکیبی برای دنیای امروز بسازد. قلب بنزینی کرولا کراس 2 لیتری تنفس طبیعی در کنار یک موتور برقی می‌تواند روی هم نزدیک به 200 اسب‌بخار نیرو تولید کند. این یک خروجی عالی برای یک کراس‌اور معمولی است. نه یک خروجی معمولی برای یک کراس‌اور عالی. هیبریدی می‌خرید برای چی؟ برای مصرف سوخت پایین‌تر و پیمایش بیشتر.

البته تویوتا خودش بهتر از همه می‌داند که پیشرانه بدون توربو آن هم با یک موتور برقی خیلی هم مناسب اسپرت‌بازی نیست. به همین خاطر آمده و جعبه‌دنده CVT سنتی را مدرن‌تر کرده و با ارائه فناوری خودش E-CVT چیزی ساخته که باور نخواهید کرد اگر بگوییم شتاب صفر تا صد 7.4 ثانیه‌ای را برایش به ارمغان می‌آورد. چی شد؟ کم‌کم دارید از این خودرو خوشتان می‌آید. نه؟

یک چیز دیگر هم بگوییم که خیلی جوگیر نشوید. آن وسط دکمه حالت EV را می‌بینید؟ فکر نکنید اگر آن را فعال کنید می‌توانید تا 1000 کیلومتر پیمایش داشته باشید. باتری‌های کوچک کرولا کراس نهایتاً اجازه بدهند پنجاه شصت کیلومتر در حالت تمام برقی راه بروید.

نمی‌گوییم شرکت شق‌القمر کرده ولی استفاده از رینگ‌های 17 اینچی برای خودرویی که زیر 4.5 متر طول دارد و وزنش هم زیر 1.5 تن است، انتخابی سخاوتمندانه بوده.

حجم باک کرولا کراس تقریباً هم‌اندازه پراید است؛ 36 لیتر. ولی با این تفاوت که مصرف میانگین این ژاپنی حدود 4.5 لیتر در هر 100 کیلومتر است.

اگر دنبال مقایسه این خودرو با چینی‌های افاده‌ای هستید، پس بگذارید همین اول بگوییم که کرولا کراس یک بازنده تمام‌عیار است. تویوتا کرولا کراس نه ادعایی دارد و نه برنامه‌ای برای رقابت‌طلبی با ترند این روزهای بازار. شما فقط دارید یک کراس‌اور با اعتبار و کیفیت جهانی می‌خرید که به شخصیت خریدار احترام می‌گذارد.