بررسی تویوتا لندکروزر سری ۷۰ مدل 2026

تویوتا لندکروزر سری ۷۰ یکی از قدیمی‌ترین شاسی‌بلندهای در حال تولید جهان است که با وجود گذشت بیش از چهار دهه از معرفی آن، همچنان در بازارهای مختلف عرضه می‌شود. این خودرو برخلاف بسیاری از شاسی‌بلندهای امروزی، ساختار سنتی خود شامل شاسی مستقل، محورهای صلب و سیستم چهارچرخ محرک را حفظ کرده و بیشتر برای آفرود و استفاده در شرایط سخت طراحی شده است.

در دور جدید واردات خودرو، لندکروزر سری ۷۰ با مدل‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ نیز مورد توجه قرار گرفته است. نسخه استیشن واگن این خانواده که با کد ۷۶ شناخته می‌شود، با موتور بنزینی ۴ لیتری و گیربکس اتوماتیک در بازار ایران حضور دارد.

تویوتا لندکروزر سری ۷۰ در سال ۱۹۸۴ به‌عنوان جانشین سری ۴۰ معرفی شد. هدف تویوتا، حفظ استحکام و توانایی‌های آفرودی نسل قبلی در کنار بهبود فضای کابین و قابلیت استفاده روزمره بود. این خانواده از ابتدا با بدنه‌ها و فاصله‌های محوری مختلف تولید شد و در طول سال‌ها، نسخه‌های استیشن واگن، وانت تک‌کابین، دوکابین و مدل‌های مخصوص حمل سرنشین را در بر گرفت.

لندکروزر سری ۷۰ در سال‌های ۱۹۹۹، ۲۰۰۷ و ۲۰۲۳ تغییرات مهمی را تجربه کرد. به‌روزرسانی سیستم تعلیق، تغییر طراحی جلوپنجره و چراغ‌ها، اضافه شدن موتورهای جدید و تجهیزات ایمنی از مهم‌ترین تحولات آن بوده‌اند. نسخه‌های جدید با چراغ‌های گرد LED و طراحی بازنگری‌شده عرضه می‌شوند، اما ساختار اصلی خودرو همچنان به مدل اولیه وفادار مانده است.

نسخه بنزینی لندکروزر ۷۶ که در بازار ایران معرفی شده، به موتور شش سیلندر خورجینی ۴ لیتری تنفس طبیعی با کد 1GR-FE مجهز است. این پیشرانه با حجم دقیق ۳۹۵۶ سی‌سی و فناوری زمان‌بندی متغیر سوپاپ‌ها، در نسخه مورد اشاره حدود ۲۲۸ اسب‌بخار قدرت و ۳۶۰ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند.

نیروی موتور از طریق گیربکس ۶ سرعته اتوماتیک به سیستم چهارچرخ محرک انتخابی منتقل می‌شود. این مجموعه امکان استفاده از حالت‌های تک‌دیفرانسیل، چهارچرخ محرک سبک و چهارچرخ محرک سنگین را فراهم می‌کند.

مصرف سوخت ترکیبی این نسخه حدود ۱۳ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر اعلام شده و باک ۱۳۰ لیتری آن برای پیمایش مسیرهای طولانی در نظر گرفته شده است.

لندکروزر سری ۷۰ در بازارهای جهانی با موتورهای دیگری نیز عرضه شده است؛ از جمله پیشرانه دیزلی ۴.۲ لیتری شش سیلندر، موتور ۴.۵ لیتری V8 توربودیزل و موتور ۲.۸ لیتری چهار سیلندر توربودیزل. البته ترکیب پیشرانه و گیربکس در کشورهای مختلف یکسان نیست.

لندکروزر سری ۷۰ با وجود به‌روزرسانی‌های متعدد، همچنان طراحی جعبه‌ای و بدنه مرتفع خود را حفظ کرده است. در نسخه جدید، چراغ‌های گرد LED، جلوپنجره با نوشته TOYOTA و سپرهای بازطراحی‌شده از مهم‌ترین ویژگی‌های ظاهری هستند.

در کابین نیز ترکیبی از طراحی سنتی و تجهیزات جدید دیده می‌شود. بسته به تیپ و بازار مقصد، امکاناتی مانند نمایشگر لمسی ۶.۷ اینچی، پشتیبانی از Apple CarPlay و Android Auto، تهویه مطبوع، شیشه‌ها و آینه‌های برقی، دوربین عقب، کروز کنترل و کول‌باکس برای این خودرو ارائه شده‌اند.

از تجهیزات ایمنی و آفرودی نسخه‌های مجهز نیز می‌توان به کنترل پایداری، کنترل کشش، ترمز ضدقفل، دستیار حرکت در سربالایی، هشدار خروج از خط، سامانه پیشگیری از برخورد، دنده کمک سبک و سنگین و قفل دیفرانسیل اشاره کرد. فهرست دقیق این امکانات به تیپ خودرو وابسته است.

لندکروزر سری ۷۰ تنها یک شاسی‌بلند نیست و در طول تاریخ با چند نوع بدنه تولید شده است.

مدل J76 که در بازار ایران حضور دارد، نسخه استیشن واگن این خانواده است. این خودرو در مقایسه با مدل‌های وانت و Troop Carrier، بیشتر برای استفاده ترکیبی از حمل سرنشین و آفرود مناسب است.

لندکروزر سری ۷۰ با وجود طراحی قدیمی و امکانات محدودتر نسبت به شاسی‌بلندهای لوکس جدید، همچنان به دلیل ساختار فنی مقاوم، قابلیت‌های آفرودی و سابقه طولانی در استفاده‌های سنگین مورد توجه قرار دارد. با این حال، راحتی سواری و تجهیزات آن با خودروهایی مانند تویوتا لندکروزر سری ۳۰۰ یا تویوتا پرادو جدید تفاوت قابل‌توجهی دارد.