ملاقات با فولکس‌ واگن تی راک

زمستان سال 1396 بود که خبر حضور رسمی فولکس‌ واگن در ایران با دو محصول تیگوان و پاسات منتشر شد. احتمالاً یادتان نیست ولی آن روزها گفته می‌شد تعدادی از مشتریان برای خرید این خودرو جلوی درب نمایندگی مرکزی ماموت خودرو، بساط کرده بودند و حتی شب همانجا می‌خوابیدند. حق هم داشتند. باور نمی‌کنید اگر بگوییم قیمت این شاسی‌بلند و سدان آلمانی فقط 289 و 275 میلیون تومان بود. درست خواندید. با آغاز تحریم‌ها، فولکس از ایران رفت و پرونده این برند و آن خودروها بسته شد. بعد از استارت دور جدید واردات خودرو، ماموت و فولکس بار دیگر به هم رسیدند. تی راک یکی از محصولات سبد جدید این آلمانی برای بازار ایران است.

با آغاز سال 2010 سلیقه مشتریان غربی (آمریکا و اروپا) به طرز پیش‌بینی‌نشده‌ای تغییر کرد. علاقه به شاسی‌بلندهای غول‌آسا کمتر شد. سدان‌ها فقط تبدیل به گزینه خانواده‌ها شدند. مشتریان پیکاپ‌ها پیرتر و خریداران هاچ‌بک‌ها جوان‌تر شدند. خودروسازان باهوش، زودتر از همه فهمیدند که داستان چی به چی است. در همین بازه زمانی بود که شاسی‌بلندهای جمع‌وجور یا همان کراس‌اورها در این بازارها گل کردند. رمز پیروزی همین بود. خودروهای جمع‌وجوری که حس ترکیبی بین یک هاچ‌بک و یک شاسی‌بلند را القا کنند. فورد با کوگا، مزدا با CX3، رنو با کپچر و نیسان با قشقایی جلوتر از همه ایستادند. دقت کنید که داریم درباره ظهور کراس‌اورها در بازارهای غربی صحبت می‌کنیم. نه بازارهایی مثل چین، آفریقا و خاورمیانه.

خلاصه که تا 2014 خبری از فولکس‌واگن به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین خودروسازان دنیا نشد. شرکت در نمایشگاه ژنو همان از یک کانسپت به اسم T-Roc که پاسخی به این عقب‌ماندگی بود، رونمایی کرد. نسخه نهایی 3 سال بعد با همین نام رونمایی شد. اگرچه مدیران بعدها گفتند دلیل این تأخیر، کار روی پروژه‌های بزرگ‌تر مثل تی‌کراس و تایگو بوده است.

سنت و اصالت، در فرایند طراحی خودروسازان آلمانی حرف اول را می‌زند. پایبندی به اصول قدیمی شاید روی کاغذ خیلی حماسی باشد ولی در عمل واقعاً پروسه سختی است. اینکه شما به یک خودروی «جدید» نگاه کنید و امضای یک خودروی «قدیمی» را روی آن تشخیص بدهید، سطح بالایی از دانش مهندسی را طلب می‌کند. این موضوع تقریباً بین همه آلمانی‌ها ثابت است. فولکس هم به شیوه خودش این سنت را با چاشنی مدرنیته روی تی راک اجرا کرده است.

چهره این خودرو همان حس و حال تیگوان را القا می‌کند. همان حال و هوای پاسات را یادآوری می‌کند. یک چیزهایی از گلف به ارث برده و حتی در برخی از بخش‌ها از جزییات و ریزه‌کاری‌های محصولات مدرنی مثل ID4 و ID UNYX استفاده کرده است. همه آنهایی که سراغ کراس‌اورهای کامپکت می‌روند، دوست دارند به هر طریقی که شده کاری کنند محصولشان بزرگ‌تر از آنچه هست، نمایش داده شود. ولی تی راک دقیقاً برعکس این ماجرا رفتار کرده. اتفاقاً اصلاً اصرار نداشته که چیزی غیرواقعی را نشان دهد. قشنگ متوجه می‌شوید که این خودرو دارد به مخاطبش احترام می‌گذارد. وقار بیخودی از خودش درنمی‌آورد. سرسنگین و متین است. یک جاهایی هم به جوان‌ترها حال می‌دهد. این جغرافیای نمای ظاهری این خودرو است.

این رو راست بودن در نمای جانبی هم به خوبی اجرا شده است؛ یعنی قشنگ داد می‌زند که فولکس می‌خواسته این محصولش یادآور یک هاچ‌بک سایز بزرگ باشد. نه بیشتر نه کمتر.

عقب هم عالم خودش را دارد. مشتری‌مدار و بازاری‌پسند. همان ترکیب آشنای نوار باریک LED سرتاسری. حالا ما اینقدر روی این موضوع حساس شدیم به معنی بد بودنش، نیست به خدا. منظور این است که جدیداً بزرگ و کوچک سراغ این شیوه رفته‌اند و این شاید باب میل خیلی‌ها نباشد.

همه‌چیز را بی‌خیال شوید و فقط کابین. همانطور که دوست داریم. همانطور که انتظار داریم. بی‌اغراق و باشرافت. خسته شدیم اینقدر کیپ تو کیپ از این نمایشگرهای عریض و طویل و رنگی و نورانی دیدیم. ادایی‌های الکی. تی راک به هیچ‌وجه اینطور نیست. وقار و شکوه و منطق آلمانی را می‌توان اینجا نظاره کرد.

بدون دست زدن از همین فاصله دور هم می‌شود کیفیت فوق‌العاده مونتاژ را حس کرد. جایی که لازم بوده از فانتزی‌های دیجیتالی استفاده کرده، جایی هم که لازم بوده سراغ دکمه‌های فیزیکی سنتی رفته. والا که درستش همینه.

مهم‌ترین آپشن فولکس‌ واگن تی راک را همین اول بگوییم یا بگذاریم آخر سر؟ بگذارید قال قضیه را ابتدا بکنیم. خیلی‌ها می‌گویند برگ برنده تجهیزات و آپشن شاخص این خودرو سیستم رانندگی خودران آن است. بله، دروغ هم نیست. این خودرو دارای فناوری Autonomous Driving است اما سطح 2. حالا سطح 2 یعنی چی؟ یعنی رانندگی به‌صورت Partial Automation؛ یعنی رانندگی خودکار جزئی. این چیزهایی که بلاگرها می‌گذارند و مثلاً پشت فرمان می‌خوابند و سالاد درست می‌کنند و روی صندلی‌ها بپربپر می‌کنند را اگر در بازار اتحادیه اروپا انجام دهید، به جرم کیفری، دستگیر می‌شوید. رانندگی در این سطح یعنی فقط کنترل سرعت، ترمز و فرمان با نظارت و دخالت راننده. دقت کنید. با نظارت و دخالت راننده؛ یعنی ترکیب همان کروز کنترل تطبیقی و رادارهای تابلوخوان و سنسورهای تشخیص خطوط. توقع اتوپایلوت سطح 5 تسلا را نداشته باشید. البته با همه تفاسیر، این فناوری چیز جالبی است.

بریم سر وقت بقیه آپشن‌ها. تی راک یک چیز باحال دیگر هم دارد که این‌یکی واقعاً دقیق و درست و سطح بالا کار می‌کند؛ اتوپارک. هم پارک کند و هم از پارک خارج شود. در بخش حالت‌های رانندگی این خودرو یک ویژگی جذاب دیده می‌شود. علاوه بر مُدهای نرمال، اکو، کامفورت و اسپرت که چیز عجیبی نیست، در این خودرو یک حالت کاستوم (سفارشی) هم وجود دارد که خود راننده بر حسب نیازش می‌تواند عملکرد پیشرانه، سرعت جعبه‌دنده، حساسیت پدال گاز و میزان فرمان‌پذیری را خودش تنظیم و کنترل کند. البته که این آپشن به درد خیلی حرفه‌ای‌ها می‌خورد. بگذارید روی نرمال و به بقیه تنظیماتش دست نزنید.

واقعاً نمی‌توانید گیری به تجهیزات تی راک بدهید. همه‌چیز تمام و تکمیل است. حالا اگر بخواهیم خیلی مته به خشخاش بگذاریم، نهایتاً می‌توانیم بگوییم کاش چراغ‌شور جلو داشت. کاش هدآپ داشت. کاش کول باکس داشت.

اگر می‌خواهید ببینید یک خودروساز نامدار آلمانی چطور کراس‌اور محافظه‌کار معمولی می‌سازد، به این مشخصات فنی دقت کنید. فولکس برای تی راک یک پیشرانه 1.5 لیتری توربوشارژ در نظر گرفته. خروجی آن 160 اسب‌بخار با 250 نیوتن‌متر گشتاور است. عددی منطقی برای یک پکیج آشنا. با وجودی که وزن این کامپکت 4.3 متری فقط 1.4 تن و جعبه‌دنده‌اش هم 7 سرعته دوکلاچه است، ولی انتظار نداشتیم شتاب صفر تا صد آن 9.4 ثانیه باشد.

ما معمولاً می‌گوییم فلان خودرو در بازار ایران با وجود بهمان خودروها کار سختی در پیش دارد. ولی این‌بار باید بگوییم که هیوندا کونا، اکس‌تریم TXL، جی‌ام‌سی امکو و تانک 300 با وجود فولکس‌واگن تی-راک اوضاعشان ترسناک است.