تست و بررسی هایما S7 توربو

چند سالی است که کراس‌اورها حسابی در دل مشتریان جا باز کرده اند و به محبوب ترین سگمنت خودرویی در سراسر جهان تبدیل شده اند. اما مشکل اینجاست که کراس‌اورهای مطرح دو دیفرانسیل، قیمت بالاتری نسبت اتومبیل های کوچک‌تر دارند و از این رو در شرایط خاص کشور ما که حتی خرید یک هاچ بک درجه یک هم هزینه زیادی طلب می‌کند، این جور ماشین‌ها از دسترس عموم مردم خارج هستند. 

در نتیجه اکثریت هموطنان علاقه‌مند به این سگمنت، چاره‌ای جز خرید یک نمونه تک‌دیفرانسیل چینی پیش روی خود نمی‌بینند؛ ماشین‌هایی که از خیلی جهات کارایی واقعی که از یک کراس اور انتظار می‌رود (مثل آفرود سبک) را ارائه نمی‌کنند اما با این حال می‌توانند با مبلغی نسبتاً مناسب، حس داشتن یک شاسی بلند را به مالکشان هدیه دهند و با فضای بزرگ و ارتفاع مناسب، در سفرها و مسیرهای روستایی و خاکی کارآمدتر از سدان‌ها و هاچ‌بک‌ها ظاهر شوند.

امروز با یکی از همین کراس‌اورهای چینی همراه شده‌ایم تا ببینیم آیا هایما S7 توربو می‌تواند همراه خوبی برای طرفداران این سبک اتومبیل باشد یا اینکه با خریدش از تمامی کراس اوورهای دنیا ناامید خواهید شد؟! برای یافتن پاسخ در این مقاله باما همراه باشید.

طراحی ظاهری

می‌توان گفت که هایما به طور کلی ماشین خوش قیافه‌ای است. در واقع اگر از برخی قسمت‌های کپی‌کاری شده مثل جلوپنجره مشابه تویوتا پرادو و چراغ‌های عقب شبیه به محصولات ب‌ام‌و بگذریم، در مجموع با طرحی اصولی و منطقی روبرو هستیم.

در قسمت جلو خودرو، برجستگی کاپوت در کنار خطوط عمودی جلوپنجره و شکل و شمایل قدرتی سپر، حالتی گیرا به ماشین بخشیده‌اند؛ در زاویه کناری هم گلگیرها کاملاً برآمده طراحی شده‌اند و این قضیه در ترکیب با خطوط مستحکم کناری و حالت نسبتاً جعبه‌ای ستون‌ها حس و حال روبرو شدن با یک شاسی بلند واقعی را در ذهن انسان تداعی می‌کند. 

وجود روف‌ریل‌ها نیز در بلندتر دیده شدن و القای بیشتر این حس، بی‌تاثیر نبوده‌اند. البته اگر رینگ‌ها اندکی بزرگ‌تر و در عوض فاق لاستیک‌ها کوتاه‌تر بود، نیم‌رخ ماشین از این هم بهتر می‌شد. اما در هر صورت مهندسین هایما با استفاده از لاستیک‌های فاق بلند، کیفیت و نرمی سواری را به زیبایی و جاذبه‌های اسپرتی ترجیح داده‌اند که نمی‌توان به این قضیه هم ایراد چندانی گرفت. در پشت سر هم با طرح مناسبی مواجه می‌شویم که حالتی مدرن و در عین حال پویا دارد. تنها مشکل این است که طراحی اسپرت این قسمت اندکی با طراحی جدی دماغه نا هماهنگ از کار درآمده است.

خلاصه مطلب اینکه از ظاهر ماشین امروز راضی بودیم. در حقیقت طراحی S7 نه از سادگی و کسالت محض رنج می‌برد و نه اسیر شلوغ کاری‌ها و بزک‌های غیرضروری شده و از این رو می‌تواند ابهتی که در شان یک کراس‌اور است را به مخاطب القاء نماید.

طراحی داخلی

در داخل کابین هم اوضاع رو به راه است؛ خطوط کلی ساده اما در عین حال شیک و منطقی رسم شده‌اند و کلیدها و ادوات نیز طراحی خوبی دارند. ضمناً با توجه به نمایشگر نسبتاً بزرگ مرکزی و آپشنهای زیاد و سانروف کشیده، کابین هایما تا حد زیادی مدرن و امروزی به نظر می‌رسد. حتی از سادگی خطوط که در ابتدا به آن اشاره کردیم هم گله‌ای نداریم زیرا این قضیه در راستای هماهنگی با ظاهر جعبه‌های بدنه و کلاس خانوادگی اتومبیل صورت گرفته و اتفاقاً بدلیل ایجاد هارمونی میان داخل و خارج اتومبیل، نکته مثبتی به حساب می‌آید.

البته شاید با خودتان بگویید اکثر ماشین های چینی ظاهر نسبتاً خوبی دارند و سوال اصلی و مهم در مورد کیفیت و کارائی‌شان است؛ پس بهتر است صحبت از ظاهر را کوتاه کنیم و کمی از چیزهایی که در تصاویر مشاهده نمی‌شوند مثل کیفیت متریال، جاداری و ارگونومی بگوئیم.

در مورد کیفیت، وضعیت کلی کابین قابل قبول است و S7 با رویه نرم داشبورد و مونتاژ قابل قبولش ما را راضی نگاه داشت. البته اگر شما از یک ماشین روز ژاپنی یا حتی کره‌ای، پشت فرمان هایما بنشینید ممکن است از کیفیت پایین برخی از قسمت‌ها ابراز ناخشنودی کنید اما بهتر است که S7 با رقبای هم قیمتش مقایسه شود که در این صورت می‌توان گفت شرایط کیفی این ماشین قابل قبول است. تنها مشکلی که برخی از آن گله دارند این است که در بعضی موارد داشبورد اتومبیل خیلی زود به صدا افتاده.

در مورد جادار بودن هم وضعیت کلی مناسب ارزیابی شد؛ البته از دیدگاه مهندسی فضاسازی کابین هایما با حالت ایده آل فاصله دارد زیرا به نسبت ابعاد بزرگ بدنه، فضای پای سرنشینان پشتی می‌توانست بهتر از این‌ها باشد؛ اما با این حال محیط داخلی برای استفاده خانوادگی و مسافرت ها کارآمد بوده و مشکل خاصی در این زمینه دیده نمی‌شود.

یک نکته جالب هم اینجاست که پشتی صندلی عقب S7 مانند BYD S6 قابلیت تنظیم زاویه را دارد که این مورد می‌تواند در مسیرهای طولانی راحتی بیشتری برای سرنشینان پشتی بهمراه داشته باشد. فضای صندوق عقب هم وضعیت مطلوبی دارد و حتی در شرایطی که صندلی های پشتی ایستاده هستند میتوان چمدان های زیادی را در این قسمت جای داد. اما بحث ارگونومی؛ البته در بخش تجربه رانندگی بیشتر به این مورد خواهیم پرداخت اما در حال حاضر که ماشین متوقف است و در حال بررسی ادوات هستیم، می‌توان گفت که دسترسی به کلیدها و وضعیت قرارگیری راننده و سرنشینان مناسب به نظر می‌رسند.

امکانات رفاهی و ایمنی

حتی نمونه های تنفس طبیعیS7 هم از نظر سطح امکانات شرایط مناسبی دارند و با ارائه امکاناتی مختلف می‌توانند در برابر رقبای قیمتی سرشان را بالا نگاه دارند. امکاناتی مانند: 

  • ترمزهای چهارچرخ دیسکی مجهز به ABS و EBD
  • سیستم کمکی حرکت در سربالایی HSA
  • سیستم کنترل پایداری الکترونیکی ESP 
  • کنترل کشش TCS
  • کیسه های هوا برای راننده و سرنشین کناری به‌همراه ایربگ های جانبی (جمعاً چهار عدد)
  • فرمان برقی
  • سیستم تهویه مطبوع اتومات
  • صفحه نمایش 7 اینچی چند منظوره لمسی به‌همراه رهیاب ماهواره ای
  • بلوتوث
  • چراغ‌های مخصوص روز / تنظیم ارتفاع چراغ‌ها از داخل
  • آینه های جانبی برقی تاشونده
  • آینه وسط الکتروکرومیک مجهز به نمایش فاصله عقب تا مانع و نشانگر فشار باد تایرها TPMS
  • دوربین دنده عقب
  • صندلی برقی راننده
  • گرمکن صندلی های جلو
  • سیستم ورود و استارت بدون کلید
  • کروز کنترل
  • سانروف برقی و ... 

اما نمونه‌های توربو علاوه بر موارد فوق به امکانات دیگری مثل دوربین 360 درجه و سنسورهای نور و باران هم تجهیز شده‌اند و حالا دیگر خیالمان از بابت امکانات کاملاً راحت است.

در مورد امنیت باید بگوئیم که متاسفانه فعلاً گزارشی از تست ایمنی این ماشین در دسترس نیست و مجوریم به همین آپشن های ایمنی موجود در لیست فوق (مثل ESP ، ایربگ های جانبی و..) دل خوش کنیم.

پیشرانه و سیستم انتقال قدرت

S7های تنفس طبیعی به پیشرانه 4 سیلندر 2 لیتری 148 اسب بخاری مجهز هستند که این پیشرانه به هیچ عنوان پاسخگوی وزن بیش از 1.5 تنی هایما نیست و شتاب صفر تا صد رسمی 15.8 ثانیه که در عمل با بنزین و ارتفاع تهران به نزدیکی های 20 ثانیه می‌رسد شاهد این مدعاست. به‌خصوص در نمونه های اتوماتیک که بدلیل پرت انرژی ناشی از سیستم مبدل گشتاور، ضعف شتابگیری و کشش کاملاً مشهود است. این شتاب ضعیف نه تنها حوصله راننده را سر می‌برد بلکه حتی در مواقع لزوم با واکنش‌های کند، ماشین را در سبقت‌گیری های حساس هم ناکام می‌گذارد.

خوشبختانه امروز با نمونه توربو S7 سر و کار داریم. زیر کاپوت این مدل یک پیشرانه 4 سیلندر 1.8 لیتری توربوشارژر قرار گرفته که 22 اسب بخار قدرت و 50 نیوتن متر گشتاور بیشتر از برادر تنفس طبیعی خود در اختیار قرار می‌دهد که با توجه به وزن تقریباً مشابه، اختلاف چشمگیری به حساب می‌آید. تازه داستان به همینجا ختم نمی‌شود. جعبه‌دنده S7 توربو از نوع 6 سرعته اتوماتیک است که نسبت به جعبه‌دنده اتومات مدل اتمسفریک، یک دنده بیشتر دارد که این مورد هم می‌تواند به عملکرد بهتر و پرفورمنس بالاتر ماشین منتهی شود.

در نهایت مجموع این تغییرات باعث شده تا شتاب صفر تا 100 بهبود چشمگیری داشته باشد و به حدود 9.5 الی 10.5 ثانیه کاهش یابد. ضمناً استاندارد آلایندگی این انجین یورو5 است که نسبت به مدل قبلی یک پله بهبود یافته. اما نکته منفی و عجیب اینجاست که علی‌رغم کاهش حجم موتور، افزایش تعداد دنده‌ها و راندمان بالاتر این پیشرانه، سایت ایران خودرو مصرف ترکیبی مدل توربو را 9.6 لیتر در صد کیلومتر عنوان کرده که 0.8 لیتر بیشتر از مدل قدیمی تنفس طبیعی است!

تجربه رانندگی

بالاخره S7 را استارت زده و آماده حرکت می‌شویم. دید کلی به نسبت ابعاد بدنه قابل قبول است اما طبیعتاً ارتفاع زیاد و گلگیرهای برآمده هایما، نقاط کوری هم ایجاد کرده‌اند.

در S7های تنفس طبیعی این نقاط کور گاهی آزار دهنده ظاهر می‌شدند اما اینجا با توجه به نمایش 360 درجه و دوربینی که در سرعت‌های پایین (و در صورت زدن راهنما) زاویه کور گلگیر شاگرد را نشان می‌دهد، این مشکل کمرنگ‌تر شده. البته ای کاش دوربین ها شرایط انتخابی بیشتری برای راننده ایجاد می‌نمودند و کیفیت بالاتری داشتند اما همین الان هم از وجودشان خوشحال هستیم. فرمان نیز عمکرد روانی دارد در ترافیک به هیچ عنوان دست بشر تنبل امروزی را خسته نمی‌کند.

خوشبختانه در کشور ما تست کیفیت سواری خیلی ساده است؛ در واقع اینجا برای سنجش میزان نرمی، نیاز به مکان خاصی نداریم زیرا تنها چند دقیقه رانندگی کافی است که با تعداد زیادی سرعت گیر و دست انداز مواجه شویم و سیستم تعلیق را حسابی به چالش بکشیم!

S7 از این آزمایشات سر بلند بیرون آمد و به خوبی توانست ضربات ناشی از دست اندازها را در سیستم تعلیق خود هضم کند. البته در سرعت های پایین میزان بالا و پایین شدن بدنه نسبتاً زیاد است اما با توجه به اینکه حرکات کلی به نرمی و بدون ضربه صورت می‌گیرد، می‌توان از شرایط کلی ابراز رضایت کرد. البته در این کلاس خودرویی -آن هم در این رنج قیمتی- این میزان نرمی مقداری استرس زا است زیرا در این سگمنت، بدلیل مرکز ثقل بالاتر و تمایل به واژگونی بیشتر، معمولاً از تعلیق اسپرت تری استفاده می‌شود تا حرکات گهواره ای ناشی از ارتفاع زیاد شاسی و بلندی اتاق به حداقل برسد.

با این نگرانی به سمت اولین پیچ می‌رویم. اما خوشبختانه حرکات الاکلنگی S7 از میزانی که پیش بینی کرده بودم کمتر بود و توانستیم با سرعت قابل قبولی از پیچ عبور کنیم. البته سیستم های پایداری الکترونیکی هم کمی به قوت قلبمان اضافه کرده بودند. ولی با وجود اینکه پایداری و تعادل هایما از میزانی که انتظارش را داشتیم بهتر بود باز هم نمی‌توانیم از این ماشین به عنوان یک خودرو ایده‌آل برای عبور سریع از پیچ های تند یاد کنیم زیرا میزان کم فرمانیS7 در این شرایط کاملاً محسوس است و این قضیه اعتماد به نفس شما برای بالا بردن سرعت در جاده های پر پیچ و خم را کاهش خواهد داد.

اما در مورد ترمزها در ابتدا ممکن است بدلیل پایین گرفتن پدال، مقداری حس عدم اطمینان به شما دست بدهد اما وقتی قلق کلی آن دستتان آمد از قدرتشان راضی خواهید شد.

حالا وقت آن رسیده که کمی بیشتر به پدال گاز اهمیت دهیم. من قبلاً تجربه سواری با S7 تنفس طبیعی را داشته ام و باید بگویم شتابش به شکل اعصاب خوردکنی کند بود. حتی می‌توانم بگویم واکنش های پدال گاز آن مدل به قدری کسالت‌آور بود که تمامی نکات مثبت ماشین را یکجا در چشمم خنثی کرد. اما این‌بار با این همه اسب و گشتاور اضافه و جعبه‌دنده به‌روز شده امید زیادی دارم که با عکس العمل بهتری روبرو شوم.

راستش برای اینکه خیالم راحت شود شتابگیری را در یک سربالایی و در شرایط ایست کامل آزمایش کردم. مدل قبلی در این شرایط کاملاً عاجز و درمانده نشان می‌داد و فقط در هنگام دور گرفتن میتوانست راننده را با کمی ارفاق راضی نگاه دارد. اما S7 توربو این تست را هم با موفقیت پشت سر گذاشت. در واقع مدل توربو چه در مسیرهای مسطح و چه سربالایی مشکل خاصی با کنده شدن از زمین ندارد. شتاب ثانویه هم بهبود چشمگیری داشته و به نظر می‌رسد دیگردر جاده ها و سبقت گیری ها مشکلی با هایما نخواهیم داشت. البته تصور نکنید که S7 با این موتور 1.8 توربو به یک هیولای فوق سریع تبدیل شده؛ خیر!

اما ما هم از یک کراس‌اور خانوادگی توقع فرو رفتن در صندلی ها و شلیک شدن پس از خاموش شدن چراغ قرمز سر چهار را نداشتیم و همین شتابگیری مناسب امروز، برای کاربردهای این ماشین کاملاً کافی به نظر می رسد. جعبه‌دنده هم هرچند به نسبت ماشین های گران قیمت اندکی تاخیر دارد اما با تعویض های نرم و هوش نسبتاً مناسب توانست نظر ما را به خود جلب کند.

در مورد عایق بندی کابین باید بگوئیم که شرایط هایما اندکی بالاتر از سطح متوسط قرار می‌گیرد. در واقع در هنگام رانندگی عادی میزان صدای ورودی به کابین ناچیز است اما با بالا رفتن دور موتور اوضاع تغییر می‌کند. 

نتیجه گیری

همانطور که در شرح مقاله اشاره شد، هایما S7 ماشینی جادار و خوش قیافه است که می‌تواند با سواری نرم و امکانات مناسب همراه خوبی -به‌خصوص برای سفرهای خانوادگی- باشد. در واقع چیزی که در تجربه های قبلی مرا از S7 نا امید کرده بود، شتاب ضعیف و واکنش های کسالت آور پدال گازش بود که خوشبختانه این مشکل در نمونه توربو برطرف شده و این بار با لبخند رضایت ماشین را ترک کردم.

پس اگر به خودروهای کراس‌اور تک‌دیفرانسیل علاقه دارید و با ضعف برند هایما نسبت به برخی از رقبای هموطنش مشکلی ندارید، این ماشین می‌تواند یک گزینه منطقی برایتان باشد؛ فقط این را بدانید که S7 مثل بسیاری از کراس‌اورهای تک‌دیفرانسیل ارزان قیمت (البته منظورمان از ارزان قیمت، نرخ های جهانی است!) در پیچ ها خیلی عالی ظاهر نمی‌شود و باید با کم فرمانی اش در پیچ های تند کنار بیائید. همچنین مسئله تامین قطعات یدکی و خدمات رسانی پراکنده ایران خودرو به خودروهای هایما نیز از جمله دیگر مواردی است که باید توسط علاقه مندان این خودرو مورد بررسی و توجه قرار بگیرد.

جدول کامل مشخصات فنی و آپشن‌های هایما S7 توربو

در پایان جا دارد از آقای «حمید برومند» مالک هایما S7 توربو که وقت و اتومبیل خود را جهت تهیه این مقاله در اختیار گروه بررسی باما قرار دادند تشکر و قدردانی نمائیم.

نویسنده :