دوج دارت 1968؛ سدن آمریکایی 1.5 میلیاردی

اگر امروز حدود چند میلیارد تومان بودجه داشته باشید، بازار خودرو ایران گزینه‌های متنوعی پیش رویتان می‌گذارد؛ از سدان‌های چینی صفر کیلومتر گرفته تا کراس‌اورهای کارکرده و بعضی وارداتی‌های نسبتاً مدرن. انتخاب‌هایی منطقی، کم‌دردسر و البته قابل پیش‌بینی.

اما همیشه در میان آگهی‌های باما، گزینه‌هایی پیدا می‌شوند که اساساً برای «متفاوت بودن» ساخته شده‌اند، نه صرفاً جابه‌جایی روزمره. خودروهایی که بیش از آنکه وسیله حمل‌ونقل باشند، یک قطعه تاریخ متحرک محسوب می‌شوند. آگهی امروز دقیقاً از همین جنس است؛ یک دوج دارت 1968 که بیش از نیم قرن از تولدش می‌گذرد، اما هنوز هم می‌تواند نگاه‌ها را به خود خیره کند.

Dodge در اواخر دهه ۶۰ میلادی با مدل Dart تلاش کرد، ترکیبی از ابعاد جمع‌وجور و شخصیت عضلانی آمریکایی را ارائه دهد. نسل‌های این خودرو روی پلتفرم کامپکت کرایسلر ساخته شدند، اما به لطف موتورهای متنوع شش و هشت سیلندر، عملکردی فراتر از ظاهر نسبتاً ساده خود داشتند.

برای مدل ۱۹۶۸ طیف پیشرانه‌ها بسیار گسترده بود؛ از موتور شش سیلندر 170 اینچی با حدود 115 اسب‌بخار تا V8های قدرتمند. نسخه‌های قوی‌تر حتی به موتور 340 اینچی با حدود 275 اسب‌بخار یا 383 اینچی با حدود 300 اسب‌بخار مجهز می‌شدند، که برای یک خودروی کامپکت آن دوران عدد قابل توجهی بود.

همین تنوع باعث شد دارت هم برای استفاده روزمره مناسب باشد و هم در نسخه‌های خاص، به گزینه‌ای محبوب میان علاقه‌مندان ماسل‌کار تبدیل شود.

نمونه‌ای که در باما آگهی شده، از نظر ظاهری همان فرم کلاسیک و دوست‌داشتنی Dart را حفظ کرده؛ بدنه‌ای کشیده، جلوپنجره ساده اما اصیل آمریکایی و خطوطی که کاملاً حال‌وهوای دیترویتِ دهه شصت را تداعی می‌کند.

چنین خودروهایی در بازار ایران معمولاً بیش از آنکه به‌خاطر مشخصات فنی خریدار داشته باشند، به دلیل اصالت، سلامت شاسی و میزان فابریک بودن ارزش‌گذاری می‌شوند. برای کلکسیونرها، همین جزئیات تعیین‌کننده است.

بر اساس اطلاعات آگهی، این خودرو تلاش کرده اصالت خود را حفظ کند و از آن دست پروژه‌های نیمه‌تیونینگ یا دستکاری‌شده نیست که در بازار کلاسیک زیاد دیده می‌شود. برای علاقه‌مندان واقعی، فابریک بودن بدنه، تریم و اجزای اصلی اهمیت بسیار بالاتری از ارتقاهای افترمارکت دارد.

از طرف دیگر، دارت ۱۹۶۸ در مقایسه با بسیاری از کلاسیک‌های آمریکایی، هنوز ابعاد قابل‌استفاده و شخصیت رانندگی نسبتاً دوستانه‌تری دارد؛ موضوعی که باعث شده در دنیا هم به‌عنوان یک کلاسیک «قابل استفاده» شناخته شود، نه صرفاً یک شیء ویترینی.

در بازاری که بیشتر خریداران به دنبال خودروهای صفر یا نهایتاً چند سال کارکرده هستند، دیدن آگهی‌هایی مثل این دوج دارت یادآور این واقعیت است که دنیای خودرو فقط به تکنولوژی‌های جدید و نمایشگرهای بزرگ خلاصه نمی‌شود.

گاهی انتخاب واقعی برای یک علاقه‌مند، خودرویی است که بوی بنزین کاربراتوری بدهد، صدای V8 کلاسیک داشته باشد و هر بار روشن شدنش، شما را چند دهه به عقب ببرد.

اگر شما جای خریدار بودید، سراغ گزینه‌های مدرن می‌رفتید یا وسوسه این خودروی آمریکایی اصیل می‌شدید.